Café Welling

iedere dag open vanaf 16.00 uur

Nieuws

Er is weer gefietst, naar Berg en Dal, een nieuwe Meewind:

Driedaagse Meewind 157 – Donder en bliksem in het Rijk van Nijmegen

Meewind 150 – vorige zomer verreden in het snikhete Braboland – was voor herhaling vatbaar, vonden Sjerry en Jan, Martijn en Antonia en Jan en Patricia. Waar zouden we nu weer eens drie dagen gaan racen? Ik vond een spotgoedkope aanbieding: Twee nachten in een vier steren hotel bij Nijmegen, met diner op de eerste avond, twee ontbijten, fietsen gratis

op de eerste dag, overdekt zwembad en gratis parkeren voor € 158,– per paar. Margit en Jan, even clandestien in Nederland, kregen er lucht van en wilden ook wel mee. Geen probleem.

We ontmoetten elkaar op 15 augustus 2017 bij de koffie op het terras met fabelachtig uitzicht over het rivierenland van Fletcherhotel Val Monte in Berg en Dal bij Nijmegen. Val Monte is hetzelfde als Dal en Berg, dus dat schiet lekker op. Bij vertrek begon het meteen fiks te sauzen…..

 klik hier om verder te lezen


Huwelijk
Cristina Porto le Blanche
&
Herman van Gunsteren

 

Trouwrede,
uitgesproken
door Jan Haasbroek
op 3 juni 2017
in café Welling
te Amsterdam

Lieve Cristien en Herman, dierbare bruiloftsgasten,

Negen minuten heb ik welgeteld gekregen, om iedereen bij te lichten over de echtvereniging van Herman en Cristina. Negen minuten, omdat de bruidstaart daarna inzakt en wie wil dat? Eerlijk zeggen: wie is er niet af en toe bang geweest dat Cristina zou overschieten?

Nee, dan nu. Zie ze daar stralend staan. Nog zijn zij niet volmaakt getrouwd.
Het burgerlijk huwelijk was onvermijdelijk. De kerk was belangrijker, ook door de muziek. Maar echt aaneengesmeed raak je pas hier, ter Welling.
Zie mij daarom vandaag gerust als derde priester.

Alleen wie het onderzoek naar de beletselen en de oprechtheid van de drijfveren in zijn stamcafé doorstaat, kan zich echtpaar weten.

Het huwelijk, we moeten even met beide benen op de grond, beschikt niet alleen over goede papieren.Volgens de beroemde socioloog Zygmunt Bauman kraakt het al jaren in zijn voegen. Hij noemt het huwelijk inmiddels even achterhaald als het gezin, het staande leger en de parochiekerk. Daar staat tegenover dat de man van nature een onhandig wezen is, zonder enig zedelijk besef, die een verstorende factor blijft als je hem niet strak aanlijnt in een traditioneel huwelijk, dat er ook voor kan zorgen dat de sterke neiging tot uithuizige losbandigheid van de vrouw in goede banen wordt geleid. Broedzorg bindt!
Groucho Marx zag het weer totaal anders. Hij zei: ‘Marriage is an institution.  Who wants to live in an institution?’ Losjes vertaald zei hij: ‘Het huwelijk is een inrichting en wie sluit zich daar vrijwillig in op?’
Zo kort nog maar aan het woord en nu al zo heerlijk en deerlijk afgedwaald.
Veel beter is het om het koppel, waarover nog maar een uur geleden het sacrament van het huwelijk voltrokken werd, zodat zij niet langer over de puthaak hoefden te zondigen, in luide jubel toe te zingen.

Lang zullen zij leven, etc.

Nu weer snel terug naar het huwelijk en hoe dat zo kwam. Het begon vanmorgen voor intimi al in het voorname Conservatorium Hotel, waar de bekoorlijke ambtenaar van de burgerlijke stand, Maureen Joyce, nazaat van James?, de trouwlustigen wees op de rechten en plichten welke de wet aan de huwelijkse staat verbindt. Vincent Steinmetz was de getuige van Cristien, Theo Loevendie de ‘best man‘ van Herman. Daarna te voet, langs het nieuwe liefdesnest, naar de Obrechtkerk, waar Cristien sinds jaar en dag koorzingt, gisteren nog de dodenmis.

Het kerkelijk huwelijk was niet zo maar een gelopen race. Er was dispensatie nodig.
Herman is geen gelovige en was eerder getrouwd. Hij had nog geluk dat hij kon bewijzen dat hij als kind gereformeerd gedoopt was. Aan de heilige communie zou hij geen deel hebben. Voor de rest verliep alles zoals het prille paar het wilde.

Aan de arm van zoon Rafael betrad Cristina de kerk, pater Frans Vervooren leidde de dienst, Hermans nicht, die dominee is, las Psalm 127 over het brood der smarten, de zonen der jeugd en de gevulde pijlkoker, wie wil die niet?, Kees de Wijs bespeelde het orgel en vriend Hotze Veenstra zong met anderen Mozarts Missa Brevis in D.
Zó wil iedereen wel trouwen.

En dan nu hier voor de feestelijke apotheose, in deze doorgefourneerde trouwfuik die een goed buurtcafé ook altijd is.

Bestaat er zoiets als een Wellinghuwelijk? Wis en drie. Het is vaak geen al te modern huwelijk. Het kan zo maar nog gaan om een man en vrouw, doorgaans nog niet transgender, verschilletjes in geslacht, leeftijd, welstand, geloof of politieke kleur worden moeiteloos overbrugd. Emmanuel Macron had zijn kwart eeuw oudere Brigitte hier makkelijk kunnen opduikelen.
Wat voor een Wellingalliance helpt is dat je elkaar hier hebt leren kennen, wat ook helpt is dat je hier samen blijft kómen en wat het meeste helpt is dat je niet gelijk opdrinkt en oprookt.
Ik maak zelf ook deel uit van een Wellinghuwelijk en heb jaren geleden Welling-koningin Esther Gosschalk getrouwd, op Schier, vanaf de kansel van de Hervormde Kerk. Wat Wellinghuwelijken scherp houdt en hield was dat de mannen van de klok zijn, terwijl de vrouwen de tijd als iets vloeibaars opvatten. Qua drank moet er één de wijste zijn. Bij mij is dat de knappe Patricia die haar huiswijn altijd aanlengt met water zoals ik mijn bier met jonge Wees, het deux pièces, wie kent het niet, terwijl Roberts Esther haar wijn steevast aanlengde met wijn; wit, rood, rosé alle kleuren stonden haar stralend. Niet voor niets werden wij vanmiddag in de kerk nog over de bruiloft van Kana onderhouden, waar water in wijn verkeert en de bruidegom de goede wijn tot het laatste ogenblik bewaart, ik hoop – in ons geval – tot direct na de bruidstaart.

Rap terug naar de tortelduiven.

De kans dat je trouwt wordt groter naarmate je ouder wordt. Je moet wel geluk hebben, je moet de voordelen willen zien en dóór durven pakken. Cristien is 56, Herman is 77, zes jaar jonger dan Cristiens moeder Betty, die hier ook is en misschien even wil zwaaien.
Vóór Herman vandaag met Cristina trouwde was hij, zoals wij weten, met Cox Habbema getrouwd. Vanmiddag in de kerk was zij er –  net als Cristiens overleden vader en broer even bij –  in de voorbeden. Cristien kende Cox eerder dan ze Herman kende. Ze zaten graag naast elkaar met een wijntje en hadden weinig woorden nodig. Eerst hielp Cox Cristien met haar angst voor de tandarts, later was Cristien vaak in de buurt om Cox bij te staan, als zij de weg even kwijt was of liever ergens anders wilde zijn.
Voor Herman was Cristien een van de helpers van Cox.

De dag van de vonk was 28 augustus, vorig jaar. Vlak daarvoor was Cristien in La Coruna. Daar, in het noordwesten van Spanje, is ze geboren, van die stad was haar vader – beeldend kunstenaar net als zijzelf – ere-burger. Alles was zwaar geweest die dagen, tot ze een meeuw zag die zich probeerde te wassen in de fontein. Zo wil ik zijn,  dacht ze. Ik wil anders verder leven. Weer in Amsterdam was Herman blij dat ze terug was. Ze had vaker aan hem gedacht dan ze hem geschreven had.
Daarna gingen ze dansen bij Bourbon Street en vanaf dag één eindeloos praten.
‘Waarom denk je dat Herman jou gelukkig kan maken?’ vroeg ik Cristien.
‘Zijn zelfstandig denkvermogen,’ zei ze. ‘Dit is groter dan wij. Met Herman, zelf ontsproten aan een bevalling in zijligging, durf ik het.’

Herman was nog nooit een vrouw tegengekomen die zoveel over trouwen praatte, als Cristien. ‘Doe het dan een keer,’ dacht hij altijd. Zijn ja tegen haar, vandaag, is het ja van een nee zegger. Lees zelf op zijn site* hoe hij in een persoonlijk essay onderzoekt waarom nee zeggen zijn leven, loopbaan en relaties zo sterk bepaalde.
De sleutelzin in die beschouwing is dat zijn neus voor onrecht en onzin hem het vertrouwen geeft om relaties aan te gaan. Niemand heeft het huwelijk ooit korter gedefinieerd dan deze hoogleraar politieke theorieën en rechtsfilosofie: samen eten en één bed.

Mag dit een les zijn voor ons allen. Ik – en wij allemaal hier –  wensen Cristina en Herman het grootste geluk van de wereld. En dan gaan we nu –  onbezwaard – aan de taart.

 

* www.hermanvangunsteren.com

 

.

Jazz in Welling

.

 

Wisseltap

 

 

 

Eigen stook

lubberhuizen&raaff

Bijdragen

Meewind 2017, nieuwe verslagen

Meewind, lees de oude verslagen

De portretten van Toni Sales

Foto’s met Guus Dral (fotograaf David Gasser)

Contact

Jouw naam (verplicht)

Jouw e-mail (verplicht)

Onderwerp

Jouw bericht

Café Welling
JW Brouwersstraat 32
1071 LK Amsterdam
T. 020-6620155

- Klik hier - Bezoek Cafe Welling ook op Facebook

Contact Info

020-6620155

info@cafewelling.nl

JW. Brouwerstraat 32, 1071 LK, Amsterdam